Την παραμονή των Θεοφανίων, το πρωί του μικρού αγιασμού, τα παιδιά γυρίζουν από σπίτι σε σπίτι και λένε τα κάλαντα των φώτων, που αναφέρονται στη βάφτιση του Χριστού. Η νοικοκυρά πάει στην εκκλησία, φέρνει στο σπίτι τον αγιασμό και ραντίζει το πηγάδι, τα ζώα, τα δέντρα, τα αμπέλια, τα χωράφια και όλους τους χώρους του σπιτιού μ’ ένα κλαδί ελιάς που στη συνέχεια το κρεμούν στα εικονίσματα και του αποδίδουν θαυματουργικές ιδιότητες.

Το απόγευμα της ίδιας μέρας αρχίζει η προετοιμασία για τους μαρμαρίτες, ένα είδος τηγανίτας. Από το πρωί ανάβουν φωτιά κάτω από ένα μάρμαρο και το βράδυ συγκεντρώνονται πέντε έξι νοικοκυρές γύρω από αυτό με λεκάνες γεμάτες χυλό φτιαγμένο με προζύμι και αρχίζουν να τους ψήνουν, ρίχνοντας κουταλιές χυλού πάνω στο πυρωμένο μάρμαρο. Την επομένη τους βουτάνε σε ελαφρά κτυπημένο αυγό τους τηγανίζουν με βούτυρο ή γλίνα (λίπος του χοίρου), τους περιχύνουν με πετουμέζι και τους πασπαλίζουν με κανέλλα.

Στο τέλος θα φτιάξουν μαρμαρίτες σε σχήμα σταυρού, τόσα κομμάτια όσα είναι τα ζώα τους και θα τα ταΐσουν αμέσως. Σύμφωνα με τη λαϊκή παράδοση το βράδυ της παραμονής, κατεβαίνει ο Χριστός στο σταύλο και ρωτά τα ζώα πως περνάνε και αν τα περιποιούνται. Τα ζώα μόνο για κείνο το βράδυ παίρνουν ανθρώπινη μιλιά για να πουν στο Χριστό τα παράπονα τους.

Οι κοπέλες φροντίζουν ακόμα να έχουν το βράδυ της παραμονής ένα κλαδί ελιάς, που να μην το έχει δει ούτε βουνό ούτε θάλασσα για να μην χάσει τη μαντική του ιδιότητα. Από αυτό πετάνε τα φύλλα στο πυρωμένο μάρμαρο και από τον τρόπο που θα καούν μαντεύουν αυτά που πρόκειται να τους συμβούν στο μέλλον.

Με το μεγάλο αγιασμό που γίνεται την ημέρα των Θεοφανίων και τη βύθιση του σταυρού στη θάλασσα τελειώνουν τα έθιμα του δωδεκαήμερου.

Ο Πολιτιστικός Σύλλογος Αντιμάχειας “Η ΠΡΟΟΔΟΣ” το απόγευμα της παραμονής Θεοφανίων διοργανώνει τη δράση παρασκευής και προσφοράς του τοπικού εδέσματος “μαρμαρίτες” στον προαύλιο χώρο του Παραδοσιακού σπιτιού Αντιμάχειας.