Στην Κω, αναβιώνει το έθιμο με τις «καμουζέλες»,ή “αραπάκια” ή “ελαφάκια”. Οι «καμουζέλες» ήταν μασκαράδες βαμμένοι με κάρβουνο, ή φορούσαν μουτσούνες (μάσκες- προσωπίδες), άλλοι σκεπασμένοι με χράμια (πολύχρωμες υφαντές κουβέρτες) ή με ό,τι ρούχο έβρισκαν στο σπίτι τους γύριζαν στους δρόμους, στα σπίτια και τα καφενεία πειράζοντας ο ένας τον άλλο. Το τελευταίο βράδυ της αποκριάς αν την ώρα που έμπαιναν στο σπίτι σου σε έβρισκαν στο “τραπέζι” έπαιρναν όλα τα πασχαλινά φαγώσιμα που υπήρχαν πάνω στο τραπέζι, μην τυχόν και τα φας την καθαρά Δευτέρα όπου άρχιζε η νηστεία. Ο φόβος κα ο τρόμος των “αποκρεών” ήταν η “κοκκάλα” γι αυτό και οι μικροί μασκαράδες το τελευταίο βράδυ της αποκριάς ή κυκλοφορούσαν σε ομάδες ή δεν έβγαιναν από το σπίτι μην τυχόν και βρουν μπροστά τους την κοκκάλα. Ένας άνδρας σκεπασμένος με χράμι κρατούσε, ψηλά σε ένα κοντάρι, ένα σκελετό από κεφάλι γαϊδάρου όπου με ένα σχοινί στην μασέλα της κοκκάλας ανοιγόκλεινε το στόμα της.
Όλα τα σπίτια ανοικτά για να υποδεχτούν την κοκκάλα, ή τα “αραπάκια” ευτράπελα, άφθονο κρασί, παραδοσιακοί μεζέδες, ανοιχτόκαρδοι γλετζέδες, συνέθεταν το σκηνικό και μια ευχή έβγαινε από το στόμα όλων και του χρόνου.